Espada at punyal

Ang espada ang sandata sa malapitang labanan. Ang mga unang espada sa rehiyon ay mga kurbadong “espadang karit”, na ang puluhan at talim ay hinulma sa iisang piraso ng bronse at tumatama sa panlabas na gilid; natagpuan ang isang magandang halimbawa sa Gezer, sa libingan ng isang maharlika mula sa ika-14 na siglo BC. Nang lumaon, nanaig ang tuwid na talim na patulis hanggang sa dulo para sa pagtusok, at sa Panahon ng Bakal, madalas na bakal ito. Ang punyal ay isang maikling espada lamang: gumawa si Ehud para sa sarili ng espadang may dalawang talim, “isang kubit sa haba”, at itinali ito sa kaniyang kanang hita (Mga Hukom 3:16).

Noong panahon ni Saul, sinarili ng mga Filisteo ang hanapbuhay ng panday: walang panday ang Israel, pumupunta ang mga magsasaka sa mga Filisteo para ipahasa ang kanilang mga arado, at sa labanan, sina Saul at Jonatan lamang ang may espada o sibat (1 Samuel 13:19–22). Nakasabit ang mga espada sa lalagyan mula sa sinturon, at nagtrabaho ang mga tagapagtayo ni Nehemias na nakasuot ng espada sa kanilang tagiliran. Ang Griyegong machaira sa mga Ebanghelyo ay isang maikling espada, gaya ng hinugot ni Pedro sa Getsemani.