Proca

Pasterze najpierw używali procy, aby odpędzać dzikie zwierzęta od stad, a bronią wojenną stała się dlatego, że była tak prosta: dwa sznury z kieszonką pośrodku i kamienie leżące na ziemi. Procarz zakręcał nią nad głową i puszczał jeden sznur. Wyćwiczony procarz mógł cisnąć kamień na odległość do około 180 metrów (600 stóp) i strzelać pod górę do obrońców na murach miasta. Celność wymagała długiej wprawy: Beniamin miał 700 leworęcznych mężczyzn, z których każdy „potrafił ciskać z procy kamieniem do włosa i nie chybiał” (Księga Sędziów 20,16).

Dawid wyszedł przeciw Goliatowi z pasterskim kijem, pięcioma gładkimi kamieniami z potoku i procą, a kamień trafił Filistyna w czoło (1 Księga Samuela 17,40, 49). Król Uzjasz zaopatrzył później całe swoje wojsko w kamienie do proc (2 Księga Kronik 26,14). Archeolodzy znajdują pociski z procy setkami – kule z krzemienia lub wapienia wielkości mniej więcej piłki tenisowej – w oblężonych miastach, takich jak Lakisz.