August, pierwszy cesarz rzymski (27 p.n.e. – 14 n.e.), zreorganizował prowincje i ich podatki; Łukasz umieszcza narodziny Jezusa za jego panowania. Jego pasierb Tyberiusz (14–37 n.e.) rządził w czasie działalności Jezusa; Ewangelia Łukasza 3,1 datuje Jana Chrzciciela na piętnasty rok Tyberiusza.
Encyklopedia › W tym samym czasie na świecie
W Biblii · ok. 6–4 p.n.e. · Betlejem
Narodziny Jezusa
W czasie rzymskiego spisu ludności Jezus rodzi się w Betlejem, mieście Dawida, a pasterze przychodzą Go zobaczyć. Herod Wielki zmarł w 4 p.n.e.
A w tych dniach wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisano cały świat. A ten pierwszy spis odbył się, gdy Kwiryniusz był namiestnikiem Syrii. Szli więc wszyscy, aby dać się spisać, każdy do swego miasta. Poszedł też Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawida, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i z rodu Dawida; Aby dać się spisać z Marią, poślubioną sobie małżonką, która była brzemienna. A gdy tam byli, nadszedł czas porodu. I urodziła swego pierworodnego syna, owinęła go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie. A byli w tej okolicy pasterze przebywający w polu i trzymający straż nocną nad swoim stadem. I oto stanął przy nich anioł Pana, a chwała Pana zewsząd ich oświeciła. I ogarnął ich wielki strach. I powiedział do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu. Dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan. A to będzie dla was znakiem: Znajdziecie niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie. I zaraz z aniołem przybyło mnóstwo wojsk niebieskich chwalących Boga i mówiących: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, wobec ludzi dobra wola. A gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili między sobą: Chodźmy aż do Betlejem i zobaczmy to, co się wydarzyło, a co Pan nam oznajmił. Spiesząc się więc, przyszli i znaleźli Marię, Józefa i niemowlę leżące w żłobie. A ujrzawszy, rozgłosili to, co zostało im powiedziane o tym dziecku. A wszyscy, którzy słyszeli, dziwili się temu, co pasterze im mówili. Lecz Maria zachowywała wszystkie te słowa, rozważając je w swoim sercu. I wrócili pasterze, wielbiąc i chwaląc Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, tak jak im zostało powiedziane.W tym czasie na świecie
Jezus urodził się za panowania cesarza Augusta (Ewangelia Łukasza 2,1), prawdopodobnie między 6 a 4 rokiem p.n.e. – przed śmiercią Heroda Wielkiego, datowaną zwykle na 4 rok p.n.e. – a nauczał za panowania Tyberiusza (Ewangelia Łukasza 3,1). Oto świat za jego życia.
Chiny za dynastii Han miały mniej więcej tylu mieszkańców co Cesarstwo Rzymskie – spis z 2 roku n.e. naliczył około 57 milionów. Karawany wiozły chiński jedwab na zachód Jedwabnym Szlakiem; Rzymianie go nosili, niewiele wiedząc o kraju, z którego pochodził.
Statki greckie i rzymskie przepływały Morze Arabskie z wiatrami monsunowymi do portów takich jak Muziris w południowych Indiach, by kupować pieprz i przyprawy. W południowych Indiach znaleziono skarby rzymskich monet Augusta i Tyberiusza.
W Dolinie Meksyku Teotihuacan wyrastało na jedno z największych miast starożytnych Ameryk. Jego wielką Piramidę Słońca zbudowano w ciągu następnych dwóch stuleci.
Sarmaci, konni koczownicy spokrewnieni ze Scytami, władali teraz stepami od Donu po Dunaj. Ostatni Scytowie utrzymywali niewielkie królestwo na Krymie.
Na wybrzeżu Krymu stały dawne miasta greckie: Chersonez, w pobliżu dzisiejszego Sewastopola, i Pantikapajon, stolica Królestwa Bosporańskiego, którego królowie rządzili jako sojusznicy Rzymu.
Żadne źródło pisane z czasów Jezusa nie wymienia Słowian. Wyraźnie pojawiają się dopiero w VI wieku n.e., w historii Gotów Jordanesa i u Prokopiusza. Gdzie w I wieku mieszkali ich przodkowie, jest przedmiotem sporu historyków i archeologów.
Po śmierci Kleopatry w 30 roku p.n.e. Egipt stał się prowincją rzymską, a jego zboże żywiło miasto Rzym. Mateusz opowiada o ucieczce rodziny Jezusa do Egiptu; Aleksandria miała jedną z największych gmin żydowskich tamtych czasów.