Asyryjczycy nazywali każdy rok imieniem urzędnika. W roku Bur-Sagale odnotowali zaćmienie Słońca, które astronomowie datują na 15 czerwca 763 roku p.n.e. Ustala to asyryjską listę lat – a wraz z nią asyryjskie wzmianki o Achabie i Jehu, które są punktem oparcia dla dat królów Izraela.
Encyklopedia › W tym samym czasie na świecie
W Biblii · VIII wiek p.n.e. · Niniwa w Asyrii
Jonasz w Niniwie
Jonasz głosi w Niniwie, wielkim mieście imperium asyryjskiego nad rzeką Tygrys, a miasto się nawraca.
Wtedy słowo PANA doszło do Jonasza po raz drugi mówiące: Wstań, idź do Niniwy, tego wielkiego miasta, i głoś przeciwko niej to, co ci rozkazuję. Wstał więc Jonasz i poszedł do Niniwy zgodnie ze słowem PANA. A Niniwa była bardzo wielkim miastem, na trzy dni drogi. Jonasz zaczął chodzić po mieście, ile mógł przejść w jeden dzień, i wołał: Po czterdziestu dniach Niniwa zostanie zburzona. I mieszkańcy Niniwy uwierzyli Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory, od największego z nich aż do najmniejszego. Doszła bowiem ta sprawa do króla Niniwy i powstał z tronu, i zdjął z siebie płaszcz, po czym oblekł się w wór i siedział w popiele. Rozkazał ogłosić i opowiadać w Niniwie z dekretu króla i swoich książąt: Ludzie i zwierzęta, woły i owce niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją; Ale ludzie i zwierzęta niech się okryją worami i niech gorliwie wołają do Boga. Niech każdy się odwróci od swojej złej drogi i od grabieży popełnianej swoimi rękami. Kto wie, czy Bóg się nie odwróci i nie pożałuje, i nie odstąpi od zapalczywości swego gniewu, abyśmy nie zginęli. I Bóg widział ich czyny, że odwrócili się od swojej złej drogi, i Bóg pożałował tego nieszczęścia, które zapowiedział im czynić, a nie uczynił.W tym czasie na świecie
2 Księga Królewska 14,25 umieszcza proroka Jonasza za panowania Jeroboama II, króla Izraela (ok. 786–746 p.n.e.), w czasach proroków Amosa i Ozeasza, gdy Asyria była wielką potęgą Wschodu. Oto świat początku VIII wieku p.n.e.
Późniejsze greckie spisy zaczynają się od biegu w Olimpii w 776 roku p.n.e., a Grecy zaczęli liczyć lata czteroletnimi „olimpiadami”. W czasach Amosa i Ozeasza igrzyska były jeszcze niewielkim świętem.
Koczownicy złupili zachodnią stolicę Zhou, a dwór przeniósł się na wschód, do Luoyangu. Królowie zachowali tytuł, ale stracili rzeczywistą władzę i w Chinach zaczęła się epoka Wiosen i Jesieni, epoka rywalizujących państw.
Królowie z Kusz, na terenie dzisiejszego Sudanu, podbili Egipt; około 728 roku p.n.e. król Piye pomaszerował w dół Nilu, a jego ród panował jako XXV dynastia Egiptu. Jeden z nich, Taharka, pojawia się w Biblii jako „Tirhaka, król Kusz” (2 Księga Królewska 19,9).
Na bagnach Tabasco w Meksyku olmeckie centrum La Venta wzniosło jedną z najwcześniejszych piramid obu Ameryk – ziemny kopiec wysoki na ponad 30 metrów.
Na stepach na północ od Morza Czarnego żyli konni Kimmerowie, znani z Homera i z asyryjskich raportów o ich najazdach. Później w tym stuleciu zaczęli ich wypierać Scytowie przybyli ze wschodu.