Przepodobni Symeon, szaleniec dla Chrystusa, i Jan, jego towarzysz ascezy

Symeon i Jan byli młodzieńcami z Syrii, którzy według żywota napisanego przez Leoncjusza z Neapolis w czasach Justyniana udali się na pielgrzymkę do Jerozolimy. W drodze powrotnej zboczyli do monasterów nad Jordanem i zostali mnichami. Po latach na pustyni koło Morza Martwego Symeon postanowił wrócić do świata, by pomagać innym, a Jan pozostał na pustyni.

Symeon udał się do Emesy (Homs), gdzie publicznie zachowywał się jak szaleniec: wlókł martwego psa na sznurze przez bramę, rzucał orzechy w kobiety w cerkwi i jadł na ulicach. W tajemnicy, jak mówi żywot, dawał ubogim i modlił się, i opiekował się opętanym i chorym. Zmarł samotnie ok. 590 roku i został pochowany przez ubogich, którzy byli jego przyjaciółmi.