Prorok Ezechiel (VI w. przed Chr.)

Ezechiel był kapłanem, synem Buziego, zabranym do Babilonu w 597 roku przed Chr. z królem Jojakinem i pierwszą grupą wygnańców z Jerozolimy. Mieszkał w Tel-Abib nad rzeką Kebar i tam w 593 roku przed Chr. otrzymał swoje powołanie na proroka. Jego księga zapisuje jego przesłania do wygnańców przez około dwadzieścia lat, przed upadkiem Jerozolimy w 586 roku i po nim.

Księga znana jest ze swych widzeń: rydwanu-tronu Boga, zwoju, który ma zjeść, doliny suchych kości i nowej świątyni. Zapisuje też, że nie okazał żałoby, gdy umarła jego żona, jako znak dla wygnańców utraty świątyni (Ez 24).