Eerwaarden Simeon, dwaas om Christus' wil, en Johannes, zijn medeasceet

Simeon en Johannes waren jonge mannen uit Syrië die volgens het Leven geschreven door Leontius van Neapolis in de tijd van Justinianus op bedevaart naar Jeruzalem gingen. Op de terugweg sloegen zij af naar de kloosters aan de Jordaan en werden monniken. Na jaren in een woestijn bij de Dode Zee besloot Simeon naar de wereld terug te keren om anderen te helpen, en Johannes bleef in de woestijn.

Simeon ging naar Emesa (Homs), waar hij zich in het openbaar als dwaas gedroeg: een dode hond aan een touw door de poort slepen, noten naar de vrouwen in de kerk gooien en op straat eten. In het geheim, zegt het Leven, gaf hij aan de armen en bad hij, en verzorgde hij een bezetene en een zieke. Hij stierf alleen omstreeks 590 en werd begraven door de armen die zijn vrienden waren.