Propeta Ezekiel

Si Ezekiel ay isang saserdote, anak ni Buzi, na dinala sa Babilonia noong 597 BC kasama ni Haring Jehoiakin at ng unang pangkat ng mga ipinatapon mula sa Jerusalem. Nanirahan siya sa Tel Abib sa tabi ng ilog Chebar at tinanggap doon ang kaniyang tawag bilang propeta noong 593 BC. Itinatala ng kaniyang aklat ang kaniyang mga mensahe sa mga ipinatapon sa loob ng mga dalawampung taon, bago at pagkatapos ng pagbagsak ng Jerusalem noong 586.

Ang aklat ay kilala sa mga pangitain nito: ang trono-karwahe ng Diyos, ang balumbon na iniutos sa kaniyang kainin, ang lambak ng mga tuyong buto at ang bagong Templo. Itinatala rin nito na hindi siya nagdalamhati nang mamatay ang kaniyang asawa, bilang tanda sa mga ipinatapon ng pagkawala ng Templo (Ezekiel 24).