Gliniany cylinder spisany dla Cyrusa po zdobyciu Babilonu opisuje, jak odsyłał deportowane ludy i posągi ich bogów do ich domów. Nie wymienia Żydów, ale ukazuje politykę podobną do tej z 1. rozdziału Księgi Ezdrasza. Znajduje się w Muzeum Brytyjskim.
Encyklopedia › W tym samym czasie na świecie
W Biblii · 538 p.n.e. · Babilon
Cyrus pozwala wygnańcom wrócić
Cyrus, król Persji, który podbił Babilon, pozwala Żydom wrócić do ojczyzny i odbudować świątynię w Jerozolimie.
W pierwszym roku Cyrusa, króla Persji – aby wypełniło się słowo PANA z ust Jeremiasza – PAN wzbudził ducha Cyrusa, króla Persji, tak że ogłosił ustnie po całym swoim królestwie, a także na piśmie, co następuje: Tak mówi Cyrus, król Persji: PAN, Bóg niebios, dał mi wszystkie królestwa ziemi. On też rozkazał mi, abym zbudował dla niego dom w Jerozolimie, która jest w Judzie. Kto więc spośród was należy do jego ludu, niech będzie z nim jego Bóg; ten niech uda się do Jerozolimy w Judzie i niech buduje dom PANA, Boga Izraela – on jest Bogiem – który jest w Jerozolimie. A każdego, kto został w jakimkolwiek miejscu, gdzie teraz przebywa, niech ludzie tego miejsca wspomagają go srebrem, złotem, dobytkiem i bydłem, a także dobrowolnymi ofiarami dla domu Bożego, który jest w Jerozolimie. Wtedy powstali przywódcy rodów Judy i Beniamina, kapłani i Lewici, wszyscy, których ducha Bóg pobudził, aby poszli budować dom PANA, będący w Jerozolimie. Wszyscy, którzy mieszkali dokoła nich, wspomogli ich naczyniem srebrnym, złotem, dobytkiem, bydłem i kosztownościami, poza tym wszystkim, co dobrowolnie ofiarowano. Również król Cyrus wyniósł naczynia domu PANA, które Nabuchodonozor zabrał z Jerozolimy, i złożył w domu swego boga. Wyniósł je Cyrus, król Persji, przez ręce skarbnika Mitredata, który rozliczył się z nich z Szeszbassarem, księciem Judy. A oto ich liczba: trzydzieści czasz złotych, tysiąc czasz srebrnych, dwadzieścia dziewięć noży; Trzydzieści złotych pucharów, czterysta dziesięć pucharów mniejszej wartości i tysiąc innych naczyń. Wszystkich naczyń złotych i srebrnych – pięć tysięcy czterysta. Wszystko to zabrał Szeszbassar, gdy lud powrócił z niewoli, z Babilonu do Jerozolimy.W tym czasie na świecie
W 539 roku p.n.e. Cyrus Wielki, król Persji, zdobył Babilon, a 1. rozdział Księgi Ezdrasza opowiada, że pozwolił wygnańcom z Judy wrócić do domu i odbudować świątynię. Ukończono ją w 516 lub 515 roku p.n.e., za Dariusza I. Oto świat VI wieku p.n.e.
Konfucjusz nauczał w państwie Lu, że dobry ład zaczyna się od uczciwych władców, szacunku dla rodziców i nauki. Jego wypowiedzi, zebrane przez uczniów w „Dialogach konfucjańskich”, przez ponad dwa tysiące lat kształtowały życie w Chinach.
Siddhartha Gautama, Budda, nauczał w północnych Indiach, a jego uczniowie założyli buddyzm. Tradycja datuje jego życie na około 563–483 p.n.e.; wielu badaczy umieszcza je dziś później, około 480–400 p.n.e.
Według tradycji rzymskiej mieszkańcy Rzymu wypędzili w 509 roku p.n.e. swojego ostatniego króla, Tarkwiniusza Pysznego, i zaczęli co roku wybierać dwóch konsulów.
Klejstenes zreorganizował obywateli Aten tak, by o sprawach publicznych decydowało zgromadzenie wszystkich wolnych mężczyzn – był to początek demokracji ateńskiej.
Dariusz I, król perski, za którego panowania ukończono świątynię (Księga Ezdrasza 6,15), poprowadził wielką armię przez Dunaj przeciw Scytom. Według Herodota wycofywali się oni przez step, paląc trawę, a Persowie zawrócili.
W dolinie Oaxaca w Meksyku Zapotekowie zaczęli budować Monte Albán na zrównanym szczycie góry. Przez ponad tysiąc lat było ono ich stolicą.