De maaltijd in Emmaüs

Velázquez · 1622–23
The Met, New York

Diego Velázquez schilderde dit doek in 1622–23, begin twintig, rond de tijd dat hij Sevilla verliet voor het koninklijk hof in Madrid. Zoals andere jonge Spaanse schilders van die tijd had hij geleerd van het sterke licht en de gewoon ogende modellen van Caravaggio.

Drie mannen zitten aan een eenvoudige tafel tegen een kale muur. Licht van links valt op het gezicht van Jezus en op het witte tafelkleed, en de twee discipelen schrikken op — de een steekt zijn hand op, de ander buigt zich voorover — op het moment dat zij Hem herkennen.

Uit de tekst

Jezus met hen aanzittend aan tafel (Lukas 24:30)

“En hun ogen werden geopend, en zij kenden Hem” (Lukas 24:31)

Een teken op Zijn hand — “Ziet Mijn handen” (Lukas 24:39)

Van de kunstenaar

Een eenvoudige Spaanse kamer en een tafel met een wit kleed, een kom en een mes

De discipelen als werklieden uit Sevilla

Een zwakke stralenkrans rond het hoofd van Jezus

Details

Jezus

In een roze gewaad, omhoog kijkend, met een zwakke stralenkrans.

Zijn hand

Een klein rood teken op de rug van Zijn hand.

De oudere discipel

Hij buigt zich over de tafel naar voren en wijst.

De jongere discipel

Van achteren gezien in een donkergroene jas, de hand opgestoken.

Het tafelkleed

Scherpe plooien wit linnen, een witte kom, een mes en een kleine groene vrucht.

Velázquez (Diego Rodríguez de Silva y Velázquez), Spanish, Seville 1599–1660 Madrid. The Metropolitan Museum of Art, New York (Bequest of Benjamin Altman, 1913; acc. 14.40.631) · Oil on canvas · Public Domain — The Met Open Access (CC0). The Met Collection API record: "isPublicDomain": true; The Met marks such works on its website "with the Creative Commons Zero (CC0) icon".

De verzen

Luc 24:28–32En zij kwamen nabij het vlek, daar zij naar toegingen; en Hij hield Zich, alsof Hij verder gaan zou. En zij dwongen Hem, zeggende: Blijf met ons; want het is bij den avond, en de dag is gedaald. En Hij ging in, om met hen te blijven. En het geschiedde, als Hij met hen aanzat, nam Hij het brood, en zegende het, en als Hij het gebroken had, gaf Hij het hun. En hun ogen werden geopend, en zij kenden Hem; en Hij kwam weg uit hun gezicht. En zij zeiden tot elkander: Was ons hart niet brandende in ons, als Hij tot ons sprak op den weg, en als Hij ons de Schriften opende?