Przepodobny Arseniusz Wielki

Arseniusz był uczonym diakonem Kościoła rzymskiego, biegłym w literaturze greckiej i łacińskiej, którego cesarz Teodozjusz Wielki sprowadził do Konstantynopola jako wychowawcę swoich synów Arkadiusza i Honoriusza. Jego żywot opowiada, że pewnego razu pobił młodego Arkadiusza za przewinienie tak mocno, że ślady zostały mu na całe życie. Znużony pałacem Arseniusz potajemnie wyjechał do Egiptu i został mnichem w Sketis.

Tam przez czterdzieści lat żył w ścisłym milczeniu, stojąc w cerkwi za filarem, by nikogo nie widzieć i by nikt nie widział jego. Jedno z jego powiedzeń brzmi: „Często żałowałem słów, które wypowiedziałem, ale nigdy swojego milczenia”. Ostatnie lata spędził w pobliżu Memfis i w Kanopie, a zmarł ok. 449 roku w wieku około stu lat.