Hieromęczennik Charalampios i wraz z nim męczennicy Porfiriusz, Baptos, Teoktyst i trzy męczennice

Charalampios był biskupem Magnezji w Azji Mniejszej za panowania Septymiusza Sewera (193–211). Aresztowany za głoszenie, został przyprowadzony przed namiestnika Lucjana i dowódcę Lucjusza; według jego żywota powiedział podczas przesłuchania, że przeżył sto trzynaście lat. Odmówił złożenia ofiary, został pozbawiony szat biskupich, a jego skórę szarpano żelaznymi hakami. Dwaj żołnierze, którzy go torturowali, Porfiriusz i Baptos, oświadczyli, że są chrześcijanami, i zostali ścięci, a trzy kobiety, które patrzyły, również uwierzyły.

Według żywota stary biskup modlił się, by ziemia, w której spoczną jego relikwie, została oszczędzona głodu i zarazy, i zmarł, zanim mógł być ścięty, ok. 202 roku. Galina, córka cesarza, pochowała jego ciało.