Mga karwahe at kabayo

Ang karwaheng pandigma ay isang magaang sasakyang may dalawang gulong na hinihila ng mga kabayo, na may sakay na tagapagpatakbo at mandirigma. Higit sa lahat, sandata ito, ngunit sumasakay rin sa karwahe ang mga hari at mayayaman sa paglalakbay, pagpapakitang-gilas at pangangaso: pinasakay ni Paraon si Jose sa kaniyang ikalawang karwahe (Genesis 41:43). Ang mga Hyksos, mga dayuhang namuno sa Ehipto mga ika-17–ika-16 na siglo BC, ang nagdala ng karwaheng pandigma sa Ehipto, at sa loob ng maraming siglo pagkatapos nito, ang kabayo at karwahe ang naghari sa larangan ng digmaan. Nangangailangan ng patag na lupa ang mga karwahe: may “mga bakal na karwaheng pandigma” ang mga Cananeo sa mga lambak, na malamang ay may mga bahaging bakal, at may siyamnaraan si Jabin (Mga Hukom 4:3).

Naglalakad na lumalaban ang mga lipi ng Israel sa kaburulan, ngunit nakapag-ipon si Solomon ng 1,400 karwahe at 12,000 kabayo, na iniingatan sa “mga lungsod para sa kaniyang mga karwahe”, at ipinangalakal niya ang mga ito: ang isang karwahe mula sa Ehipto ay nagkakahalaga ng animnaraang siklo ng pilak, at ang kabayo ay 150 (1 Mga Hari 10:26–29). Matagal na itinuring na mga kuwadra ng hari ang mga gusaling may haligi sa Megido; ayon sa ibang pananaw, mga imbakan ang mga ito. Ayon sa isang inskripsiyon ng Asiria, nagpadala si Ahab ng 2,000 karwahe sa labanan sa Qarqar noong 853 BC.