Męczennice Wiara, Nadzieja, Miłość i ich matka Zofia

Wiara, Nadzieja i Miłość były córkami wdowy imieniem Zofia (imię to znaczy mądrość) w Rzymie za cesarza Hadriana i miały dwanaście, dziesięć i dziewięć lat. Według ich żywota namiestnik Antioch doniósł o nich jako o chrześcijankach, które nie kryły swojej wiary, a cesarz kazał wezwać całą czwórkę. Dziewczynki odmówiły złożenia ofiary Artemidzie.

Żywot opowiada o strasznych torturach, które dziewczynki przeżyły z nienaturalnym spokojem, i mówi, że każda została w końcu ścięta, najstarsza jako pierwsza. Zofia pochowała je za miastem i według tradycji zmarła trzy dni później przy ich grobie. Daty są niepewne: kalendarz podaje ok. 137, ale niektórzy uczeni uważają, że opowieść zawiera elementy legendarne.