Apostoł Jakub, brat Pański według ciała

Jakub, zwany „bratem Pańskim” (Ga 1,19), kierował wspólnotą chrześcijańską w Jerozolimie po rozproszeniu apostołów. Dzieje ukazują go przemawiającego stanowczo na Soborze Jerozolimskim (Dz 15), a List Jakuba tradycyjnie jemu się przypisuje. Tradycja wschodnia, za którą idą żywoty rostowskie, głosi, że był synem Józefa z wcześniejszego małżeństwa.

Znany jako Jakub Sprawiedliwy, słynął z surowego życia; Hegezyp mówi, że od modlitwy jego kolana stwardniały jak u wielbłąda. Żydowski historyk Józef Flawiusz zapisuje, że arcykapłan Ananos kazał go ukamienować w 62 roku; Hegezyp dodaje, że został zrzucony ze świątyni i zabity pałką folusznika. Starożytna Liturgia św. Jakuba nosi jego imię.