Eerwaarde Martinianus

Martinianus ging op achttienjarige leeftijd als kluizenaar leven op een berg bij Caesarea in Palestina en bracht daar vijfentwintig jaar door. Zijn Leven vertelt dat een courtisane genaamd Zoë op een stormachtige nacht naar zijn cel kwam en zich voordeed als verdwaalde reiziger. Om de verzoeking te overwinnen stak hij een vuur aan en stond er op blote voeten in tot zijn lichaam verbrand was. Zoë bekeerde zich, ging naar de gemeenschap van Sint-Paula in Bethlehem en leefde daar als non.

Martinianus verhuisde naar een kale rots in zee. Toen daar een schip verging, bleef de enige overlevende, een meisje genaamd Photinia, als kluizenares op de rots, en hij vertrok; het Leven zegt dat twee dolfijnen hem naar de kust droegen. De rest van zijn leven bracht hij zwervend door, bezocht honderdvierenzestig steden en stierf in Athene, omstreeks 422.