Eerwaarde Hilarion de Nieuwe, uit het Dalmatosklooster

Hilarion, zoon van een Cappadociër die aan de keizerlijke tafel diende, werd op twintigjarige leeftijd monnik en trad in het Dalmatosklooster bij Constantinopel, waar hij een leerling was van Gregorius de Decapoliet. Tien jaar werkte hij in de kloostertuin en nam Hilarion de Grote tot voorbeeld, vandaar zijn naam, ‘de Nieuwe’. Tegen zijn wil werd hij priester gewijd en, op aandringen van patriarch Nicefoor, abt.

Onder de beeldenstrijdige keizers Leo V en Theofilus werd hij geslagen, in verscheidene kloosters gevangengezet en verbannen naar het eiland Afusia. Tussen de vervolgingen in bood een vrome vrouw hem onderdak op haar landgoed; daar zag hij, zegt zijn Leven, de ziel van Theodorus de Studiet ten hemel gedragen worden. Toen keizerin Theodora in 843 de iconen herstelde, keerde hij terug naar zijn klooster en stierf drie jaar later, in 845.