Błogosławiony Maksym, szaleniec dla Chrystusa, cudotwórca moskiewski

Maksym Moskiewski był „szalonym dla Chrystusa”, ascetą, który przybierał pozory szaleństwa. Niewiele wiadomo o jego życiu poza tym, co zachowuje tradycja: chodził ulicami Moskwy niemal nago, w zimie i w upał, i powstrzymywał wielu kupców od nieuczciwych interesów. Przypisuje mu się powiedzenia, takie jak: „Choć zima jest okrutna, raj jest słodki”.

Żył w pierwszej połowie XV wieku, w ciężkim czasie panowania tatarskiego, głodu i zarazy. Zmarł 11 listopada 1433 roku (niektóre źródła podają 1434) i został pochowany przy cerkwi świętych Borysa i Gleba na ulicy Warwarka. Jego relikwie odnaleziono w 1547 i ponownie w 1698 roku; po pożarze w 1737 roku ocalałe relikwie zwrócono w 1768 roku do cerkwi, która nosi jego imię.