Zalige Maximus, dwaas om Christus' wil, wonderdoener van Moskou

Maximus van Moskou was een ‘dwaas om Christus' wil’, een asceet die de schijn van dwaasheid aannam. Er is weinig bekend over zijn leven buiten wat de overlevering bewaart: hij liep bijna naakt door de straten van Moskou, in kou en hitte, en hield vele kooplieden terug van oneerlijke transacties. Uitspraken worden hem toegeschreven, zoals ‘Hoe wreed de winter ook is, het paradijs is zoet’.

Hij leefde in de eerste helft van de 15e eeuw, in een zware tijd van Tataarse heerschappij, hongersnood en pest. Hij stierf op 11 november 1433 (volgens sommige bronnen 1434) en werd begraven bij de kerk van de heiligen Boris en Gleb in de Varvarkastraat. Zijn relieken werden gevonden in 1547 en opnieuw in 1698; na een brand in 1737 werden de overgebleven relieken in 1768 teruggebracht naar de kerk die zijn naam draagt.