Prorok Daniel i trzej młodzieńcy: Ananiasz, Azariasz i Miszael

Daniel i jego towarzysze Chananiasz, Miszael i Azariasz — przemianowani na Szadracha, Meszacha i Abed-Nego — byli młodymi szlachcicami z Judy, zabranymi do Babilonu przez Nabuchodonozora około 605 roku przed Chr. i szkolonymi do służby królewskiej. Księga Daniela opowiada, że odmówili królewskiego jedzenia; że trzej zostali wrzuceni do rozpalonego pieca za odmowę oddania czci złotemu posągowi i wyszli bez szwanku; oraz że Daniel tłumaczył sny i pismo na ścianie i wyszedł żywy z jaskini lwów za króla Dariusza.

Tradycja uważa Daniela za autora księgi; wielu współczesnych uczonych datuje jej ostateczną postać na II wiek przed Chr. Ich święto przypada krótko przed Bożym Narodzeniem, gdy Cerkiew wspomina przodków Chrystusa.