Profeet Daniël en de drie jongelingen Ananias, Azarias en Misaël

Daniël en zijn metgezellen Hananja, Misaël en Azarja — herdoopt tot Sadrach, Mesach en Abednego — waren jonge edelen van Juda die omstreeks 605 v.Chr. door Nebukadnessar naar Babylon werden gevoerd en voor de koninklijke dienst werden opgeleid. Het boek Daniël vertelt dat zij het voedsel van de koning weigerden; dat de drie in een vurige oven werden geworpen omdat zij weigerden een gouden beeld te aanbidden en ongedeerd naar buiten kwamen; en dat Daniël dromen en het schrift op de muur uitlegde en onder koning Darius levend uit de leeuwenkuil kwam.

De overlevering houdt Daniël voor de schrijver van het boek; veel moderne geleerden dateren de uiteindelijke vorm ervan in de 2e eeuw v.Chr. Hun feest valt kort voor Kerstmis, wanneer de Kerk de voorouders van Christus herdenkt.