Męczennicy diakon Roman i młodzieniec Barula

Roman był diakonem cerkwi w Cezarei Palestyńskiej, który mieszkał w Antiochii w czasie prześladowania Dioklecjana. Według jego żywota, gdy namiestnik Asklepiades chciał zburzyć tamtejszą chrześcijańską cerkiew, zachęcał wiernych do niezłomności, a gdy poganie zgromadzili się na święto, występował przeciw bożkom. Został pobity, powieszony i szarpany żelaznymi hakami.

Był z nim chłopiec imieniem Barula, który śmiało odpowiadał na pytania namiestnika i został ubiczowany. Gdy skazano go na ścięcie, jego matka, która była obecna, wzięła go w ramiona i zaniosła na miejsce stracenia, a potem pochowała jego ciało. Romana skazano na ogień, ale, mówi żywot, deszcz go ugasił. Wycięto mu język. Został uduszony w więzieniu w 303 roku.