Prorok Malachiasz

Malachiasz jest ostatnim z dwunastu proroków mniejszych, a w porządku Starego Testamentu jego ostatnią księgą. Przemawiał po powrocie z wygnania babilońskiego, gdy odbudowano świątynię w Jerozolimie, prawdopodobnie w V wieku przed Chr., mniej więcej w czasach Nehemiasza. Jego imię znaczy „mój posłaniec”; tradycja, jak opowiada ją żywot Dymitra z Rostowa, mówi, że ludzie nadali mu je, ponieważ jego życie było czyste jak życie anioła.

Karcił kapłanów, którzy składali na ołtarzu ślepe i kulawe zwierzęta, mężczyzn, którzy rozwodzili się z żonami, by poślubić cudzoziemki, oraz tych, którzy wstrzymywali dziesięcinę albo oszukiwali najemników. Zapowiedział także posłańca, który przygotuje drogę Pana. Tradycja głosi, że zmarł młodo i został pochowany w rodzinnej wsi Sufa.