Błogosławiony Andrzej, szaleniec dla Chrystusa

Andrzej znany jest z długiego żywota, który umieszcza go w Konstantynopolu za cesarza Leona VI Mądrego (886–912). Mówi on, że był słowiańskim niewolnikiem w domu człowieka imieniem Teognost, który kazał go wykształcić; po pewnym śnie Andrzej zaczął żyć jako szalony dla Chrystusa, śpiąc na ulicach, na wpół nagi i wyśmiewany, i modląc się przez noce.

Żywot opowiada, że podczas całonocnego czuwania w cerkwi Błachernskiej on i jego uczeń Epifaniusz ujrzeli Matkę Bożą rozpościerającą swój welon nad ludem; to widzenie stało się podstawą święta Opieki. Tradycja datuje jego śmierć na ok. 936 rok. Wielu uczonych sądzi, że żywot napisano w X wieku, i wątpi, czy Andrzej był postacią historyczną.