Przepodobna Domnika

Domnika przybyła do Konstantynopola z Kartaginy z czterema innymi młodymi kobietami za panowania Teodozjusza Wielkiego, będąc jeszcze poganką. Według jej żywota arcybiskup Nektariusz ją ochrzcił i uczynił diakonisą. Na gruncie poza miastem założyła monaster pod wezwaniem proroka Zachariasza i mieszkała tam z innymi dziewicami w poście i modlitwie.

Jej żywot przypisuje jej dar przewidywania przyszłości i opowiada, że uciszyła burzę zagrażającą żeglarzom, wlewając do morza poświęcony olej. Dożyła sędziwego wieku, aż do panowania Leona I i Zenona, i zmarła ok. 474 roku, przepowiedziawszy czas swojej śmierci.