Święci hierarchowie Atanazy i Cyryl, arcybiskupi Aleksandrii

Atanazy, urodzony w Aleksandrii ok. 296 roku, był diakonem na Pierwszym Soborze Nicejskim w 325 roku, który potępił naukę Ariusza, a w 328 roku został arcybiskupem Aleksandrii. Zwolennicy Ariusza, często wspierani przez cesarzy, pięciokrotnie go zsyłali, i spędził około siedemnastu lat z dala od swojej stolicy biskupiej. Na Soborze w Tyrze w 335 roku oskarżono go o odcięcie ręki duchownemu imieniem Arseniusz; przedstawił Arseniusza żywego, z obiema rękami. Jego żywot opowiada, że kiedyś, ścigany na Nilu, zawrócił swoją łódź ku prześladowcom i zapytany, czy widział Atanazego, odpowiedział, że nie jest daleko przed nimi. Zmarł w 373 roku.

Cyryl, bratanek arcybiskupa Teofila, kierował Kościołem aleksandryjskim w latach 412–444. Sprzeciwiał się nauce Nestoriusza, arcybiskupa Konstantynopola, i przewodniczył Trzeciemu Soborowi Powszechnemu w Efezie w 431 roku, który nazwał Maryję Theotokos, „Bogurodzicą”.