Prorok Elizeusz (IX w. przed Chr.)

Elizeusz, syn Szafata z Abel-Mechola, orał dwunastoma jarzmami wołów, gdy Eliasz zarzucił na niego swój płaszcz; zabił swoje woły, nakarmił lud i poszedł za prorokiem. Gdy Eliasz został wzięty do nieba, Elizeusz otrzymał jego płaszcz i prosił o „dwie części” jego ducha.

Przez około sześćdziesiąt lat, w IX wieku przed Chr., był prorokiem w królestwie Izraela, doradzając królom i karcąc ich od Jorama do Joasza. Księgi Królewskie opowiadają o jego zapamiętanych czynach: oliwie wdowy, synu Szunemitki, Naamanie Syryjczyku oczyszczonym w Jordanie. Zmarł w starości i został pochowany w Samarii; Jezus przywołał Naamana w kazaniu w Nazarecie.