Męczennik Agapiusz i wraz z nim siedmiu męczenników: Publiusz, Timolaos, Romulus, dwóch Aleksandrów i dwóch Dionizych

Ośmiu męczenników cierpiało w Cezarei Palestyńskiej w drugim roku prześladowania za Dioklecjana, 303–304, przed namiestnikiem Urbanem. Podczas pogańskiego święta, gdy chrześcijan rzucano dzikim zwierzętom na arenie, sześciu młodzieńców — Publiusz, Timolaos, Romulus, dwóch Aleksandrów i Dionizy — związało sobie własne ręce i pobiegło przed namiestnika, wołając: „Jesteśmy chrześcijanami!”

Pochodzili z Pontu, Egiptu, Trypolisu w Fenicji i Diospolis, gdzie Romulus był subdiakonem. Kilka dni później Agapiusz z Gazy, który już wyznał wiarę pod torturami, został uwięziony z nimi, razem ze swoim sługą, innym Dionizym. Po długim uwięzieniu wszystkich ośmiu ścięto jednego dnia. Ich historię opowiada Euzebiusz z Cezarei.