Eerwaarde Maximus de Belijder

Maximus werd omstreeks 580 geboren, volgens zijn Griekse Leven in Constantinopel (een Syrisch verslag plaatst zijn geboorte in Palestina). Hij was eerste secretaris van keizer Heraclius, maar verliet het hof om monnik te worden in Chrysopolis aan de overzijde van de Bosporus. Hij werd de belangrijkste tegenstander van het monotheletisme, de leer, toen door de keizers gesteund, dat Christus slechts één wil had. In 645 debatteerde hij in Carthago met de voormalige patriarch Pyrrhus, en in 649 hielp hij de Lateraanse Synode in Rome voorbereiden.

In 653 werd hij gearresteerd en voor berechting naar Constantinopel gebracht. Omdat hij weigerde de keizerlijke leer te aanvaarden, werd hij telkens opnieuw verbannen; in 662 werd zijn tong uitgesneden en zijn rechterhand afgehakt. Hij werd naar Lazica gestuurd, in het huidige westelijke Georgië, en stierf daar op 13 augustus 662, ruim tachtig jaar oud. Zijn opvattingen werden gesteund door het Zesde Oecumenisch Concilie in 680–681.