Męczennicy Akindyn, Pegazjusz, Aftoniusz, Elpidefor, Anempodyst i ci, którzy byli z nimi

Akindyn, Pegazjusz i Anempodyst byli ukrytymi chrześcijanami na dworze perskiego króla Szapura, w prześladowaniu tradycyjnie datowanym na ok. 341–345. Donosiciele ich wydali, a król kazał ich bić, wieszać nad ogniem i zanurzać w kotłach z wrzącym cynem, siarką i smołą. Według ich żywota wyszli bez szwanku, a świątynia Zeusa runęła, gdy modlili się w niej.

Aftoniusz, jeden z oprawców, oświadczył, że jest chrześcijaninem, i został ścięty. Szlachetnego Elpidefora również skazano na miecz, a około siedem tysięcy ludzi, którzy uwierzyli, miało zginąć razem z nim. Akindyna, Pegazjusza i Anempodysta wrzucono w końcu do pieca, razem, jak mówi żywot, z matką samego króla i dwudziestoma ośmioma żołnierzami. Martyrologium Rzymskie również wymienia ich wśród męczenników Persji.