Siedmiu młodzieńców z Efezu: Maksymilian, Jamblich, Martynian, Jan, Dionizy, Eksakustodian (Konstantyn) i Antonin

Siedmiu Młodzieńców z Efezu znanych jest na Zachodzie jako Siedmiu Śpiących. Ich historia, opowiadana po grecku, syryjsku i łacińsku, mówi, że za cesarza Decjusza, ok. 250 roku, siedmiu młodych chrześcijan z Efezu ukryło się w jaskini na górze Ochlon, gdzie zasnęli, a cesarz kazał zamurować wejście. Prawie dwa wieki później, za Teodozjusza Młodszego, kamienie usunięto; Jamblich poszedł do miasta kupić chleb za stare monety i został aresztowany, a biskup znalazł młodzieńców żywych w jaskini. Według legendy opowiedzieli swoją historię, po czym znów zmarli. Opowieść była ukochana w całym chrześcijańskim Wschodzie i pojawia się także w Koranie.