Męczennicy Teodor z Perge, jego matka Filippa, Dioskur, Sokrates i Dionizy (II w.)

Teodor był młodzieńcem z Perge w Pamfilii, wcielonym do wojska za czasów namiestnika Teodota. Gdy nałożono na niego znak wojskowy, zrzucił go, mówiąc, że już służy innemu królowi. Został pobity i położony na żelaznym ruszcie z wrzącą smołą, ale według jego żywota trzęsienie ziemi rozłupało ziemię, a woda ugasiła ogień.

Przywiązany do dzikich koni i wleczony ulicami, znów wyszedł bez szwanku. Kapłan Dioskur uwierzył i zmarł na rozżarzonym ruszcie; żołnierze Sokrates i Dionizy poszli za Teodorem do pieca, gdzie, jak mówi tradycja, ukazała się wśród nich jego uwięziona matka Filippa. Namiestnik kazał następnie ukrzyżować Teodora, który żył na krzyżu trzy dni, a Filippę, Sokratesa i Dionizego ściąć. Cerkiew datuje to na II wiek.