Paring Martir Jenaro, Obispo, at kasama niya ang mga Martir Proculo, Sosio at Fausto na mga diyakono, Desiderio na mambabasa, Eutiquio at Acucio

Si Jenaro ay obispo ng Beneventum sa Italya sa panahon ng pag-uusig sa ilalim nina Diocleciano at Maximiano. Dinala sa harap ni Timoteo, gobernador ng Campania, inihagis siya sa isang pugon at, ayon sa kaniyang Talambuhay, lumabas na hindi nasaktan. Pagkatapos ay iniunat siya sa makina ng pagpapahirap at hinampas. Dalawang klerigo na umiyak sa kaniyang pagdurusa ay inaresto rin, at dinala ang pangkat sa Pozzuoli, kung saan may mga Kristiyano nang nakabilanggo.

Inilagay sila sa harap ng mababangis na hayop na, sabi ng Talambuhay, ay humiga sa paanan ng obispo. Ang gobernador, nabulag, ay nabawi ang paningin sa panalangin ng obispo, at sinasabing mga limang libo ang naniwala. Pagkatapos ay ipinapugot ng gobernador si Jenaro at ang kaniyang mga kasama sa labas ng Pozzuoli, mga 305. Ang kaniyang katawan ay dinala sa Napoles, kung saan, ayon sa tradisyon, ang kaniyang iningatang dugo ay natutunaw kapag inilapit sa kaniyang ulo.