Apostoł Tomasz (I w.)

Tomasz, zwany Didymos, „Bliźniak”, był jednym z Dwunastu. Ewangelia Jana opowiada, że nie chciał uwierzyć w Zmartwychwstanie, dopóki nie dotknie ran, a gdy ukazał mu się Chrystus, zawołał: „Pan mój i Bóg mój!”

Tradycja głosi, że głosił w Partii i Indiach. Dzieje Tomasza, syryjskie dzieło z III wieku, i jego żywot opowiadają, że król kazał go zaprowadzić na wzgórze i przebić włóczniami. Chrześcijanie z Kerali, „chrześcijanie św. Tomasza”, wywodzą od niego swój początek i czczą jego grób w Mylapore koło Madrasu; w IV wieku jego relikwie czczono także w Edessie.