Martelaren Manuel, Sabel en Ismaël

Manuel, Sabel en Ismaël waren broers uit Perzië, zonen van een heidense vader en een christelijke moeder, en officieren van de Perzische koning. In 362 stuurde hij hen, volgens hun Leven, naar de Romeinse keizer Julianus om vrede te sluiten. In het kamp van de keizer in Bithynië hielden zij zich afzijdig van een heidens feest en zeiden hem dat zij christenen waren. Julianus liet hen martelen en vervolgens onthoofden, op 17 juni. Zijn dienaren wilden de lichamen verbranden, maar het Leven vertelt dat de grond openging en ze verzwolg, en ze twee dagen later teruggaf. De christenen van de plaats begroeven hen daar.